Zaskakujące pszczoły i ich podróże po nektar.

Czy zastanawiało Was kiedyś jak pszczoły docierają do źródła nektaru? Skąd te pracowite owady posiadają wiedzę gdzie lecieć, w którym kierunku się udać? Czy jest to czysty przypadek, a może to celowe działanie? ...

Gdy zaczynamy rozważać kwestie związane z życiem pszczół - po co? na co? jak? Musimy na samym początku zastanowić się nad ich sposobem życia. Pszczoły są bardzo mocno rozwinięte społecznie. Tworzą rój, który funkcjonuje niczym komputer, gdzie każda czynność pojedynczej jednostki jest ściśle zaprogramowana. To superorganizm, na którego czele stoi królowa matka a reszta pszczół dba o nią i o całą resztę. 

                                                                       

Już od małego, a raczej - już od larwy, królowa ma specjalne względy u swych poddanych. Podczas gdy larwy zwykłych robotnic karmione są mieszanką pyłku z nektarem, "larwie królewskiej" podawane jest mleczko pszczele (produkt powstały z wydzielin gruczołów gardłowych). Dzięki takiemu jadłospisowi, monarchini jest w pełni gotowa do życia już po 16 dniach, a nie jak zwykła pszczoła (robotnica) - po 21 dniach. Musimy zdawać sobie sprawę, że żywot pszczół jest stosunkowo krótki. Średnio żyją one 42 dni, natomiast królowa może żyć od 4 do 5 lat. W ulu możemy również spotkać trutnie (samce pszczele), ale ich główne i jedyne zadanie to zapłodnienie nowo wyrojonej władczyni. Nic po za tym. Podczas gdy głowa roju spędza każdy swój dzień na składaniu jaj (ilości ich są ogromne, dochodzi nawet do 2 tysięcy), robotnice zwyczajnie uwijają się za dwoje. Biedne dwoją się i troją, bo to na ich barkach leży pozyskiwanie nektaru, produkcja miodu, dbanie o rój i cały ul.

Gdy jesteś wielkości 12 -1 5 milimetrów, a Twoja waga wynosi zaledwie 90-130 miligramów, utrzymanie swej pszczelej rodziny to nie lada wyzwanie. W okresie letnim, gniazdo może zliczyć od 60 do nawet 100 tysięcy samych robotnic. W jaki sposób te małe owady są w stanie wyżywić cały rój? Miód. O to odpowiedź. Miód, który jest bogaty w bardzo energetyczne cukry proste. To płynne złoto pozwala przetrwać tym bardzo pracowitym owadom, praktycznie każdą porę roku. Pszczoły przy pomocy fantazyjnego tańca przekazują sobie informacje na temat źródła nektaru, gdzie go można spotkać, w którym kierunku lecieć. Po za tym młode pszczoły, gdy pierwszy raz wylatują ze swego gniazda używają słońca jak kompasu. To właśnie ono pozwala im uzyskać informację o otoczeniu, jak okolica wygląda, gdzie w niej jest zlokalizowany ich ul, a gdzie drogocenne źródło pożywienia, jaka odległość dzieli te dwa miejsca. Taniec robotnic jest również niezwykle istotny w przekazywaniu informacji na temat wydajności potencjalnego źródła nektaru. 
   

Zaobserwowano, że zniknięcie jednego źródła pożywienia spowodowało, intensywny przepływ informacji pomiędzy pszczołami. Przekazane wskazówki na temat odmiennego miejsca występowania miododajnych kwiatów, umożliwiały pszczołom, które wcześniej nie latały w owe miejsce, bez problemowe odszukanie podanej lokalizacji. Co ciekawe, zauważono, że w sytuacji gdy pierwsze źródło nektaru tajemniczo zniknęło, część pszczół mimo wszystko leciało drugi raz w to samo miejsce i dopiero po absolutnym przekonaniu się o braku pożywienia - kierowały się jak po sznurku, do drugiego położenia. Jak to jest możliwe? Skąd w tych małych pszczelich głowach, tak skomplikowane rozumowanie? Przecież posiadały one informacje związane tylko i wyłącznie o odległości i położenia nowego miejsca względem ula. 

W takim razie możemy pokusić się o stwierdzenie że pszczoły mimo swego silnego przynależenia i tworzenia bardzo skomplikowanej społeczności, są po części w stanie zaplanować swoją przyszłość i swoje działania. Ewentualnie - informacje przekazywane sobie przez pszczoły, na temat źródeł nektaru, są bardziej skomplikowane niż nam się wszystkim wydaje.